Levenslessen

Hoe Lisa 125 kg zwaar werd en daarna de helft van zichzelf is afgevallen.

 Voorwoord

Ik heb Lisa leren kennen toen ik wekelijks mijn ‘bootcampkunsten’ mocht komen vertonen bij een bedrijf in Utrecht. Voor het eerst in haar volwassen leven deed ze mee aan een sportactiviteit. Tijdens de lessen was zij in het begin heel erg zelfbewust. Ze dacht dat ze alles fout deed en ze giechelde constant als uitingsvorm van haar ongemak. Toch bleef ze komen en we leerden elkaar beter kennen. Het bleek dat zij de helft van haar lichaamsgewicht was afgevallen en zij vertelde mij een zeer inspirerend levensverhaal. Bedankt Lisa dat ik het hier mag plaatsen.

Lisa

Ik kom oorspronkelijk uit Amerika en de informatie over mijn eerste levensjaren heb ik van mijn drie oudere zussen.

Eerste jaren

Toen ik geboren werd bleek mama boos dat ik geen jongen was. Ze wilde me niet eens een naam geven, dat moest mijn vader maar doen. Wanneer mama ons  riep dan klonk het altijd, ‘Lillian. Lenore, Linette and what’s your name, come here.Gek genoeg ben ik wel de enige geweest die mama borstvoeding heeft willen geven. Na een korte periode bleek dat echter niet te lukken want ik werd als ondervoed gediagnosticeerd. Ter compensatie is mijn moeder mij toen gaan overvoeden.We moesten bijvoorbeeld aan tafel  altijd onze borden leeg eten, maar als er bij de rest van het gezin wat overbleef zei mama altijd, ‘geef het aan what’s her name.’ Ikzelf dacht dan altijd dat ik mama trots maakte door alles op te eten. Ik was ergens goed in. Daarnaast was ik bang dat ik anders klappen zou krijgen want mama mishandelde ons veel, zowel lichamelijk als geestelijk. Ook papa liet zich niet onbetuigd, maar vooral mama was de bepalende factor in huis.

Fatty

Zo lang als ik me kan herinneren was ik ‘het dikke kind’.  Mijn zussen hadden een liedje voor mij verzonnen “fatty fatty couldn’t fit through the bathroom door so she had to pee on the floor”. Thuis voelde ik me erg eenzaam en trok ik me meestal op mijn kamer terug. Om het allemaal nog wat ingewikkelder te maken had ik een gehoorprobleem. De eerste jaren van mijn leven hoorde ik bijna niks. Dat leverde mij heel veel slaag op wanneer mijn moeder mij riep en ik niet direct kwam. Mijn slechte gehoor had daarnaast veel invloed op mijn spraak waardoor ik stotterde. Werd ik thuis al veel gepest, buitenshuis was het nog erger. Ik voelde me nergens veilig.

Omslag

Zo verliep mijn leven totdat ik op mijn 18e in een auto-ongeluk belandde. Mijn kaak was op meerdere plaatsen gebroken en die werd met draden gefixeerd waardoor ik enkel kon drinken. Binnen ‘no time’ viel ik ontzettend veel af, voelde ik me veel energieker en kreeg ik plotseling veel aandacht van mannen. Voor het eerst van mijn leven voelde ik me mooi. Mensen zagen me en ik durfde te leven met minder schaamte over mezelf.

Voor mij was dit een compleet nieuwe situatie en ik voelde me vereerd dat iemand mij leuk kon vinden. Misschien niet zo gek dat ik op mijn 19e al getrouwd was en zwanger. Maar het geluk bleek van korte duur omdat hij mij, zodra we getrouwd waren, begon te mishandelen en besloot van mij te scheiden.  Daar zat ik dan op mijn 20e. Alleenstaande moeder, zonder werk en een ex man die niet naar ons omkeek. Nu was ik niet ‘de dikke’ maar had ik het idee dat mensen op precies dezelfde afwijzende manier naar mij keken. Ik begon weer meer te eten want ik voelde me ontzettend alleen.

Herhaling van zetten

Op mijn 22e kwam de liefde opnieuw in mijn leven maar het bleek enkel een herhaling van de geschiedenis. Er werd opnieuw een kind geboren, ik werd opnieuw mishandeld en ik werd zwaarder en zwaarder. De situatie werd op een gegeven moment zo onveilig dat ik een drastische beslissing nam. Ik begon, via het internet, een relatie met een man in Nederland en waagde al snel de grote oversteek.

Nederland

Kort nadat ik hier aankwam raakte ik weer zwanger en hoewel hij me niet lichamelijk mishandelde, controleerde hij mij in alles wat ik deed. Ik was niet gelukkig maar ik wilde deze relaties perse laten slagen. Ik voelde mij namelijk enorm schuldig wat betreft drie kinderen in drie verschillende relaties. En ik at weer meer en meer.

Woog ik 80 kilo dan vertelde ik mezelf dat ik nooit van mijn leven 90 kilo zou wegen. Natuurlijk gebeurde dit toch en dan strafte ik mezelf in mijn hoofd enorm. Ik was niks waard, kon toch niks en deed nooit wat goed. Maar 100 kilo zou ik echt nooit worden. Je raadt het al. Ook die 100 kilo bereikte ik en weer strafte ik mezelf enorm.  En precies hetzelfde toen ik ook 110 kilo werd. Uiteindelijk gaf ik het op want ik hield me toch nooit aan de afspraken met mezelf. Ik voelde me waardeloos, een mislukking en schaamde me voor mezelf. Ik had geen controle.

Keerpunt

Totdat ik op een gegeven moment 125 kilo woog en mijn lijf de hele dag pijn deed. Een trap oplopen was nauwelijks meer mogelijk en naar de gym gaan was veel te intimiderend voor mij.

Maagverkleining

Toen hoorde ik steeds meer verhalen over een maagverkleining en mijn beste vriendin had het in de USA al laten doen. Ik besloot haar voorbeeld te volgen en kreeg na verschillende onderzoeken de goedkeuring. Ik mocht de operatie ondergaan en werd verteld dat ik 30% van mijn lichaamsgewicht zou afvallen om daarna weer 15% aan te komen. Maar in mijn hoofd had ik de knop omgezet en ik wilde dat gewicht nooit meer terugkrijgen. Toch vond ik vooral de eerste weken na de operatie een hel. Hoe had ik mezelf dit kunnen aandoen? Ik had altijd controle gehad over mijn emoties door ze weg te eten. Het enige waar ik controle over had. Maar ik zette door en verloor 50% van mijn lichaamsgewicht. Ik hield me optimaal aan alles wat de diëtisten mij vertelden. Nooit at ik iets ‘out of the box’ en dit hield ik drie jaar vol.

Trainen

En toen na drie jaar mijn porties eten ietsje groter werden, ben ik gaan sporten om in balans te blijven. Daar ben ik Tom tegengekomen. De doorslaggevende factor om vol te houden voor mij was dat ik me comfortabel voelde met Toms aanpak en de andere deelnemers. Bij elke training dacht ik, “dit kan ik niet, dat kan ik echt niet.”Is Tom soms gek dat hij van mij vraagt om over mensen heen te springen?”Als ik dat doe ga ik mezelf echt voor gek zetten of ik doe anderen pijn.”Maar Tom bleef altijd maar zeggen dat ik het kon, dat het mij zou lukken. Vaak moest ik heel diep graven om ergens de moed in mezelf te vinden en het ‘gewon te doen’. Het hielp zo enorm dat Tom altijd rustig bleef aanmoedigen om het gewoon te proberen. Desnoods hield hij mijn hand vast, want samen zou het zeker lukken. Ik pushte mezelf verder dan ik ooit had gedaan en leerde dat ik al die enge dingen wel kon als ik er 100% voor ging. Ik wilde het. Ik probeerde het. Ik had controle! De eerste paar keer had ik zoveel spierpijn in mijn lichaam dat ik achteruit van de trap naar beneden moest. Ik moest me op het toilet laten vallen en kon er bijna niet meer vanaf komen.

Ik beloofde aan de andere deelnemers van de les dat ik elke week weer zou komen. Ik had totaal geen vertrouwen meer in de beloftes die ik met mezelf maakte, daarom gebruikte ik hen daarvoor. De beloftes die ik met anderen maak hou ik makkelijker vol dan die ik met mezelf maak.

Thuissituatie

Collega’s op het werk stonden vanaf het begin af aan achter me en gaven me veel complimenten. Maar mijn man, die het dichtstbij mij stond leek zich meer en meer terug te trekken. Ook hij was veel te dik en nu was hij de enige met een gewichtsprobleem. Hoe sterker en zekerder ik van mezelf werd, hoe meer hij mij begon tegen te werken. Het was zwaar voor hem om met een partner om te gaan die tot een heel nieuw persoon uitgroeide. Hij was erg gewend aan de verlegen en stille Lisa die hij kon controleren. Uiteindelijk hield de relatie mijn groei niet bij. Weer voelde ik mezelf verschrikkelijk aangezien ik nu drie kinderen uit drie verschillende relaties had. Ik gaf mezelf de schuld. Het grote verschil was dat ik mezelf nu niet strafte met voedsel. Ik zei tegen mezelf dat het nu tijd was om voor mezelf te leven. Ik ging op zoek naar mijn eigen geluk.

Lief voor jezelf

De grootste verandering zat in mijn mindset. Ik heb veranderd hoe ik over voedsel dacht. Ik stopte met eten om de emotionele gaten in mijn leven op te vullen door naar voedsel te kijken en te denken, ‘heeft mijn lichaam dat echt nodig?’

Wees gewaarschuwd; je brein denkt nog steeds op de oude manier. Eet dit, je hebt het nodig. Maar is dat waar? Heeft je lichaam het echt nodig? Het is ok om Nee te zeggen tegen eten. En wees er ok mee dat er nog eten op je bord ligt terwijl jij geen trek meer hebt.

Diëten vertelden mij altijd dat ik bepaald voedsel uit mijn eetpatroon moest elimineren. Maar dat is een negatieve aanpak. Als je tegen mij zegt, ‘dat mag je niet?’ Dan wil ik het juist.

Ik vertelde mezelf keer op keer dat IK degene was die bepaalde dingen niet meer wilde eten. En dat het helemaal ok was om bepaalde dingen niet meer te willen. Ik bepaalde het zelf! Keer op keer zei ik dit tegen mezelf en dan beloonde ik mezelf. Gaf mezelf letterlijk een schouderklopje of kocht ik een bloemetje voor mezelf. En uiteindelijk veranderde mijn mindset.

Ik beloonde mezelf voor elke goede stap. Stopte met mezelf te straffen. Focuste niet meer op een getal. Daarvoor zei ik altijd, ik wil 10 kilo afvallen. En wanneer ik dan uiteindelijk 8 kilo was afgevallen dan strafte ik mezelf, met nare gedachten over mezelf, omdat ik de laatste twee niet had gehaald.

Ik was 8 kilo geslaagd ipv 2 kilo gefaald en zei, ‘hou vol.’ Ik Focuste me niet meer op een getal maar was trots op wat ik aan het doen was. Ik stopte ook met altijd dezelfde resultaten te verwachten, wetende dat mijn lichaam zo aan het veranderen was.

Wees gewaarschuwd dat je brein vooral het negatieve benadrukt. Dat je brein je straft wanneer je het een dag niet goed hebt gedaan, terwijl er heleboel goede dagen tegenover staan. Alleen al beseffen dat je brein zo werkt kan voor opluchting zorgen. Bemerk je negatieve gedachten en beloon jezelf dat je ze hebt opgevangen. Geef jezelf letterlijk elke keer een schouderklopje. Zeg daarna positieve dingen tegen jezelf en omgeef je alleen maar met lieve positieve mensen die je in je proces ondersteunen.

Overgewicht als smoes om niet te leven

Voor de operatie zei de dokter expliciet tegen mij; ‘dit gewichtsverlies gaat je leven niet beter maken.’ Ik dacht alleen maar, ‘waar heeft hij het over?’ Wat een onzin!

Maar hij had gelijk. Mijn slechte relatie was nog steeds een slechte relatie. Mijn klote baan was nog steeds een klote baan. Ik verloor het gewicht maar mijn leven werd niet plotseling prachtig. I had to face my problems.

Ik stopte mezelf te vertellen dat ik iets niet kon. Ik vertelde mezelf dat ik alles kon en vond de kracht van binnen die ik voorheen verstopte achter mijn lichaamsgewicht. Het was makkelijk om excuses te verzinnen omdat ik te zwaar was. Zo hoefde ik geen actie te ondernemen. Ik ging het leven uit de weg, verstoppend achter mijn gewicht.

Ik stopte met de relatie, stopte met de baan en ben in het diepe gedoken. Uiteindelijk was ik het toch zelf die het moest doen. Er zijn ook genoeg mensen die een operatie ondergaan en toch weer even zwaar worden. Ik wilde nooit meer een gevangene worden van mijn eigen lichaam, bang dat bij een feestje de stoel onder mijn gewicht zou breken. Wat ook echt eens gebeurd is.

Mijn exen

Ik ben niet boos op mijn exen want ikzelf heb mijn kracht weggegeven. Het is aan mij om te veranderen want ik kan alleen mezelf veranderen. En ondanks alles wat ik heb meegemaakt ben ik altijd blijven geloven in een liefdevolle relatie waar het niet draait om de ander te manipuleren, te onderdrukken en te mishandelen. En een jaar geleden ben ik een hele lieve man tegengekomen.

‘Grappige afsluiter’.

Mijn zussen waren op de hoogte van mijn enorme metamorfose. Mama niet. Ik ben onlangs in Amerika geweest en samen met mijn zussen had ik een leuk plan bedacht. Zij namen mama mee uit eten en ik zou dan in dat restaurant werken als serveerster. Zodoende nam ik de bestelling op en kwam de drankjes brengen. Toen ik alles netjes had neergezet vroeg ik, ‘kan ik anders nog iets voor u betekenen?’ Mama keek mij eens goed aan en zei, ‘nee hoor, dank u wel. ‘

‘Weet je het zeker?’ vroegen mijn zussen, ‘die mevrouw staat hier nu toch.’ Weer keek mama mij in mijn ogen aan en zei dat ze niks nodig had. Toen vroegen mijn zussen aan mama of ze mij misschien ergens van kende? Mama bekeek me nog eens van top tot teen en sprak uit dat ze mij niet kende.

Lisa, mama, het is Lisa!

Mama keek weer naar me en toen ze mij inderdaad herkende begon ze te schreeuwen en te huilen. Ze viel zelfs achterover van haar stoel.

1 comment

Ik ben benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: