Levenslessen

Arjan

Inleiding

Ik woonde pas kort (weer) in Pijnacker en had me zojuist ingeschreven bij een huisartsenpraktijk. Buiten bij mijn fiets keek ik even op mijn telefoon of er nog een berichtje binnen was gekomen toen plotseling naast mij klonk, ‘best nog een redelijk weertje, toch?’ Ik keek opzij en daar zag ik een man met een vrolijke uitstraling op een handbike. We raakten aan de praat, hij bleek Arjan te heten en de ziekte MS was de reden van zijn bijzondere driewieler.

Destijds was het buiten nog behoorlijk koud . Na een uurtje stond ik te rillen en wilde ik naar huis. Maar deze kerel had ook iets heel bijzonders over zich en daarom vroeg ik hem om nogmaals af te spreken. Onlangs, in de stalende zon, is dat ervan gekomen en bij deze ben ik blij om de bijzondere wijsheid van Arjan door te mogen geven.

Arjan in zijn jonge jaren

Arjan ziet op 22-11-1980 het levenslicht en geniet van het leven op een boerderij aan de rand van Pijnacker. Hij kan zich voorstellen dat men het in de hemel zo fijn heeft als hij gedurende zijn jeugd. Thuis voelt hij een fijne band met zijn ouders en zijn twee zussen.

Zijn vriendjes van de Mariaschool komen dagelijks bij hem op de boerderij spelen en als hobby voetbalt hij bij Oliveo.

Zijn middelbare schooltijd , op de Petrus Mavo in Zoetermeer, verloopt in het begin nog steeds op dezelfde rooskleurige manier. Wel stopt hij op zijn twaalfde met voetballen maar daar komt mountainbiken voor in de plaats. Hij doet dat graag omdat hij daar lichamelijk even helemaal ‘kapot’ mee kan gaan. Lekker keihard fietsen en het uiterste uit zijn lichaam persen.

Zijn eerste echte tegenslag die een enorme impact op hem maakt, overkomt hem op zijn 18e. Hij heeft dan 3,5 jaar verkering maar zij verlaat hem voor een andere jongen. Hij herinnert zich nu nog hoe intens verdrietig hij was en er is daarna nooit meer, Arjan is nu 37, een nieuwe vriendin in zijn leven gekomen.

Wat hem destijds op de been hield was een nieuwe grote hobby, een bakkie of ook wel 27mc genoemd. Hij vond het heerlijk om met allerlei verschillende mensen gezellig te kletsen.

Na zijn middelbare school

weet Arjan eigenlijk niet zo goed wat hij moet doen.  Hij heeft geen dromen of een visie wat hij graag zou willen worden en na een opleiding aan het KMBO en een jaartje MTS pakt hij vele baantjes aan als uitzendkracht.

‘Dan ga ik maar geld verdienen,’ dacht hij, ‘ kan ik mijn motorrijbewijs halen. ‘

Dat maakt hij meteen waar en al snel geniet hij samen met vrienden van vele snelle ritten op de motor. ‘295 km per uur op de Duitse snelweg is mijn record,’ zegt hij glunderend. Snelheid en de technische vaardigheden die hij op de MTS heeft opgedaan uiten zich ook in een nieuwe hobby, vliegeren. Echter niet met een gewone vlieger, maar in een zelfgemaakte buggy op het strand. Heerlijk lichamelijk hard werken en daarna samen met vrienden  relaxen in een strandtent.

Multiple Sclerose

Arjan woont nog steeds thuis als hij rond zijn 29e soms thuiskomt en weer van de fiets is gevallen. ‘Je zal vast gezopen hebben,’ is in het begin de reactie van zijn ouders. Maar hij begint ook steeds moeilijker te lopen, zijn benen voelen zo zwaar. Het lukt hem daarnaast bijna niet meer om zijn werkzaamheden van dat moment uit te voeren. De huisarts stuurt hem naar de neuroloog en na één MRI scan is het duidelijk; Muliple Sclerose.

Op dat moment heeft Arjan geen enkel idee wat deze ziekte inhoudt en zijn eerste vraag is;’ ga je hier dood aan?’ Wanneer de arts ‘nee’ antwoord,  maakt het voor Arjan even niks meer uit. Geen enkele ouder mag zijn kind begraven, raast er door zijn hoofd en hij is gerustgesteld. Hij maakte zich destijds meer zorgen om zijn ouders dan om hemzelf.

De arts vertelt dat bij MS de beschermlaag van de zenuw wordt aangevreten waardoor de zenuw niet meer goed functioneert. Arjan neemt het destijds allemaal niet zo in zich op, hij zal het allemaal wel zien. Wanneer hij kort daarna helemaal opknapt als gevolg van een prednisonkuur lijkt alle ellende verdwenen. Hij voelt zich geweldig en kan alles weer.

Besef komt opzetten

De ziekteverschijnselen komen echter weer terug en na nog twee kuren reageert zijn lijf helemaal niet meer op prednison. Zijn lichaam verslechtert zienderogen. Op dat moment begint de ernst van de ziekte wel door te dringen. Arjan merkt dat MS nog een zeer onbekende ziekte is want artsen weten wel dat je het hebt  maar niet echt wat te doen?

Hij vindt het erg jammer dat zijn lichaam de prednison niet meer accepteert en belandt al behoorlijk snel in de fase dat hij veel dingen uit zijn leven moet schrappen. Wanneer hij hierover begint te vertellen komt net een motorrijder voorbij.

‘Dat vind ik nou nog steeds jammer, dat ik dat niet meer kan’. Ik zit hier nu, 37 jaar, op een handbike. Kan niet meer werken of fietsen. Ik zou graag goed willen lopen maar mijn lichaam laat het gewoon niet toe. Kinderen zal ik nooit meer kunnen krijgen. Motorrijden, mijn grootste hobby is onmogelijk.

Positief

Maar ik heb een nieuwe grootste hobby gecreëerd, kletsen met mensen.  Net als destijds, toen mijn verkering uitging. Contact maken met mensen is nu mijn grootste passie. Iedereen die ik tegenkom positief benaderen geeft mij zoveel kracht. Overal laat ik zo een stukje van mijn energie achter want ik wil dat iedereen blij is. Meestal ben ik wel buiten te vinden en in elke winkel kennen ze mij. Ik zit nooit om een praatje verlegen.

De neuroloog zei gisteren nog tegen mij, ‘prachtig dat jij altijd zo positief kan zijn.’ Ik merk aan alles dat ik tegenwoordig een voorbeeld ben voor andere MS patiënten op dagen dat de vereniging samenkomt. Ze trekken zich aan mij op, vertellen ze mij.

Geef nooit op, zeg ik dan altijd. het is echt mijn levensmotto. Die instelling neem ik ook altijd met me mee naar het fitnesscentrum waar ik mijn lichaam nog lekker blijf trainen.

Aan het eind van het gesprek

Vraag ik hem; heb jij nog dromen voor de toekomst?

Nee, eigenlijk niet. Ik ben heel dankbaar voor de prachtige dingen die ik al heb mogen beleven. En wat de toekomst betreft, gewoon vrolijk zijn en elke dag als een prachtig avontuur benaderen. Laat het leven maar komen.

En wat betreft vrouwen, Arjan?

Tja Tom, dat heb ik losgelaten. Mijn lichaam maakt dat wel erg moeilijk.

Ik kijk hem aan en zeg, ‘hoezo?’ Alsof geen enkele vrouw jouw positieve energie in haar leven wil hebben?  Misschien vrouwen die ook een aandoening hebben? Ik vertel hem het verhaal van Jeroen, wiens prachtige relaas we vorige keer konden lezen.

Arjans stralende ogen zijn alweer terug.

Ja Tom, je hebt gelijk.  Ik dacht alleen aan wat mijn lichaam niet kan, maar het gaat allemaal om de energie die ik wel geef. Ik maak zo makkelijk een praatje, een leuke vrouw versieren, gaat me zeker lukken.

Arjan schiet in de lach.

He Arjan, jij zou kunnen gaan vloggen. De dagelijkse avonturen die je beleeft. De praatjes die jij met mensen maakt. Jij bent echt een positieve inspiratiebron voor velen.

Gek eigenlijk, toch Tom? Dat ik zo’n positieve inspiratiebron ben? En toch zie ik overal de mensen opfleuren waar ik kom.

Slot

Ik ben blij dat ik deze positieve kerel ook nog heb kunnen raken. Benieuwd hoe hij erbij zit wanneer we elkaar weer ontmoeten? Al vloggend naast een leuke dame?

Bedankt Arjan. Ik hoop dat we net als jij de kracht op kunnen brengen om, ‘no matter what’ zich in ons leven voordoet, zo positief contact met elkaar te maken.

Ik ben benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: