Algemeen

Het belang van je passie.

Mag ik je vragen om vandaag met passie naar buiten te kijken?  Om de heerlijke energie van de zon op je te laten inwerken? Om eens extra diep adem te halen en te beseffen dat bomen en planten ons die zuurstof cadeau doen? Even stil te staan bij het fruit, groente en dieren die ons ter beschikking staan. Het gras of het zand aan je blote voeten te voelen en even na te denken over het feit dat je met twee voeten op de grond blijft door de aarde met haar aantrekkingskracht. Alleen al dat je daarover kan nadenken.

Alles is zo bizar ingenieus en wij hoeven er niks voor te doen.

En nu met net zoveel passie naar de processen binnenin ons. Bijvoorbeeld het vervoer van de verkregen zuurstof  naar alle cellen in ons lichaam. De spijsvertering met alle werkende enzymen en hormonen.

Het is zo bizar ingenieus en we hoeven er niks voor te doen.

 

Toneelstuk

Ik zie dit alles als een decor. Het decor van het mooiste toneelstuk ooit.

Zo ‘fucking’ perfect en met zoveel passie geschapen dat de al even perfect geschapen acteurs en actrices daar geen omkijken naar hebben.  Alles is tot in de puntjes voor ze geregeld. Die acteurs, allemaal met eigen tekst en personage, dat zijn wij.  Voor elke acteur is in het script een belangrijke rol weggelegd.  Niemand kan gemist worden.

 

Angst

Jammer genoeg hebben we bijna allemaal, ergens gedurende ons leven, (onbewust)  ervoor gekozen om de regels van de cultuur en die van de leiders van het gezin belangrijker te achten dan onze eigen rol. Veruit de meesten van ons lopen nu rond in dit prachtige decor als een acteur die zijn tekst vergeten is. Angstig en onzeker van onszelf zoeken we naar zekerheid en vergelijken we ons met andere acteurs die beter lijken te weten waar ze mee bezig zijn.

Het ‘oh jee, ik ben niet goed genoeg syndroom’ is geboren.

Ik moet ook een mooi lijf hebben, twee keer per jaar op vakantie gaan of geaccepteerd worden door anderen wil ik een goed acteur zijn. Onze totale industrie is op dit angstbeeld gebouwd en wij leggen onszelf een immense druk op.

Werkelijk alle menselijke en intermenselijke problemen hebben te maken met dit illusionaire ‘ik ben niet goed genoeg’ syndroom van angst.  En wij blijven maar zoeken naar de zo gewenste innerlijke rust in allemaal factoren die buiten onszelf liggen.

Jazeker, als ik 5% minder vet aan mijn lijf heb dan ben ik gelukkig.  Wanneer ik die partner of die auto heb dan ben ik gelukkig.

 

Is dat waar?

 Is het mogelijk dat innerlijke vrede nooit gevonden kan worden in een uiterlijke oorzaak?

Is het mogelijk dat we (blijvende) innerlijke vrede en geluk alleen ervaren wanneer we onze eigen rol spelen?  Wanneer we het personage spelen dat werkelijk bij ons past? De rol die de schepper van het totale toneelstuk voor ons in gedachte heeft?

 

Hoe?

 Het oplossen van dit vraagstuk en daar werkelijk  tijd en energie aan besteden maakt al die ‘uitwendige’ bullshit overbodig.

Dat we allen onze passie (durven) vinden. Dat wat ons hart een vreugdesprong laat maken. In ons enthousiasme, onze creativiteit en passie is geen plaats meer voor jaloezie, verveling en veroordeling van onszelf en anderen.  Op die plek zien we dat het ‘ik ben niet goed genoeg’ syndroom een illusie is.

Daar zien we de waarheid.

Dat we allemaal ‘fucking’ briljante, gelukkige,  grootse acteurs zijn en de regisseur altijd aan onze zijde staat.  Dat is zijn passie.

 

Ik ben benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: