Algemeen

Lang geleden in een land hier ver vandaan.

Lang geleden in een land hier ver vandaan, beleefde mijn ouders en ik een magische ontmoeting met een zeer bijzonder heerschap. Hij vertelde ons wijsheden waar wij nog nooit van hadden gehoord. Wijsheden die ieders leven totaal, ten goede, op zijn kop kunnen zetten.

Is het waar wat hij zegt? Is de ontmoeting wel echt gebeurd? Aan jou om je eigen mening te vormen.

Mijn ontmoeting met John.

Ik weet nog dat ik eens als kleine jongen met mijn ouders in Argeles sur Mer op vakantie was. Ik had nog nooit zoveel sterren aan de avondhemel gezien als daar boven de Pyreneeën. Op een avond stonden we met zijn drietjes voor onze caravan omhoog te kijken toen er vanuit het niets een man bij ons kwam staan.

Ik zie hem nog zo voor me. Hij was heel lang en had een donkere huidskleur.  Blote voeten en op zijn hoofd een grote grijze krullenbos. Een kort sportbroekje waardoor zijn benen extra lang leken en een hemdje met de afbeelding van Bob Marley erop. Ik weet nog dat ik gefascineerd was door zijn spieren. Niet van die enorme grote maar er zat echt geen grammetje vet op zijn lichaam. En zeker de grote ring door een al net zo grote neus is me altijd bijgebleven.

Het was geen campinggast want zo iemand zou zeker zijn opgevallen. En hoewel het onduidelijk was waar hij plotseling vandaan kwam, weet ik nu nog dat ik zijn aanwezigheid meteen als fijn had ervaren. Ook mijn ouders leken prima op hun gemak met deze mysterieuze gast. Hij had ook zo’n vrolijk gezicht.

In het Frans begon hij tegen ons te praten wat maakte dat mijn vader de enige was die iets terug kon zeggen. Toen hij echter doorkreeg dat wij Nederlanders waren, schakelde hij moeiteloos in het Engels over. Zelfs in het Nederlands kon hij een behoorlijk woordje spreken. Volgens mij waren wij alle drie flink onder de indruk van deze man. Dat zal ertoe hebben bijgedragen dat we zijn verzoek om één ster aan de hemel in gedachte te nemen, zonder vragen opvolgden.

Ondertussen liet hij zijn hoofd wat achterover zakken, keek recht omhoog en stak zijn armen wijduit richting de hemel. Ik vond het een prachtig gebaar, alsof hij totaal vrij was.

Pick any star you like in this amazing and beautiful evening sky!

Nu, 40 jaar later, hoor ik deze woorden soms nog in mijn hoofd. De hele ontmoeting met John komt bij mij nog vaak naar boven, zoveel indruk heeft het op mij gemaakt. Nooit gedacht dat ik deze gebeurtenis nog eens op papier zou zetten, maar ik voel dat zijn woorden belangrijker zijn dan ooit. En waarschijnlijk heb ikzelf die 40 extra levensjaren nodig gehad om zijn verhaal te begrijpen. Nu ongetwijfeld nog 40 jaar om de wijsheid mij ook enigszins eigen te maken. En daar zeg ik nadrukkelijk ‘enigszins’ bij want in mijn leven ben ik tot nu toe maar één ware ‘master’ tegengekomen, John.

Volgens mij waren er wel een miljoen sterren zichtbaar en toch wees hij moeiteloos bij elk van ons de ster aan waar wij aan dachten. Misschien was die van mij niet zo moeilijk want het was de meest duidelijke in de lucht. Dit was echter zeker niet het geval voor die van mijn ouders. Het zal wel door onze zeer verbaasde blikken zijn geweest dat hij zijn witte tanden bloot lachte en zijn hand op mijn schouder legde. Ik voelde me daar heel bijzonder door.

Toen wees hij de ster aan die ik in gedachte had genomen. Hij vroeg ons om in te beelden wat we zouden zien als we op die ster stonden en naar de planeet aarde keken? Nog voordat mijn ouders iets zeiden, flapte ik ‘hetzelfde’ eruit.

‘ Wat jij bedoel jongen, met zelfde? ’ vroeg hij in zijn beste Nederlands terwijl hij naast mij neer knielde en onze ogen op gelijke hoogte kwamen. Omdat het al redelijk donker was waren ze mij tot dat moment niet zo opgevallen, maar nu keek ik in de meest opvallend sprankelende lichtgroene ogen die ik ooit had gezien.

‘Hetzelfde als wat wij nu zien wanneer we naar die ster kijken’ antwoordde ik. Yes, great stuff. You are a clever young man. What is your name? Arnold Schwarzenegger? Zei hij, terwijl hij als geintje in mijn spierbal kneep.

Ik begreep wat hij zojuist had gevraagd en ik wist ook wie Arnold Schwarzenegger was. Tom, was mijn korte antwoord waarop hij mij een innige knuffel gaf.

Hij stond op en bij mijn ouders volgde hetzelfde ritueel. Hans, was ook het enige wat mijn vader uitbracht voordat hij op dezelfde manier innig werd geknuffeld. En Corrie, mijn moeder stond er helemaal onwennig bij terwijl ze door die grote lieve man werd omarmd. Eerlijk gezegd had ik mijn ouders samen nog nooit op zo’n zelfde manier met elkaar gezien.

Half in het Nederlands, half in het Engels begon hij uit te leggen dat wij inderdaad hetzelfde zien als wij van die grote ster naar de aarde kijken. Lichtpuntjes die schitteren aan een donkerzwarte hemel.

Illusie

‘Toch, iets vreemds er is?’ vroeg hij ons.

Hij keek ons alle drie om de beurt indringend aan en wachtte totdat één van ons zijn vraag zou beantwoorden. Ik keek omhoog naar mijn ouders maar ook mijn vader, van wie ik dacht dat hij alles wist, bleef stil en haalde zijn schouders op.

John lachte weer zijn tanden bloot en wees toen richting de ster met de vraag ,‘is it moving?’ Mijn vader glimlachte nu ook en antwoordde, ‘it doesn’t seem to be moving, but.’ Johns ogen stonden wijd open en langzaam bewoog zijn hoofd op en neer waarmee hij duidelijk, JA knikte. Ik wist op dat moment niet zo goed wat er werd bedoeld en tikte mijn moeder aan. Die keek me echter aan met een duidelijke ‘ik weet het ook niet’ blik. Daarop stelde John zich zo op dat mijn vader aan zijn linkerkant stond en mama en ik aan zijn rechterkant. Zijn lange armen sloeg hij om ons heen en hij trok ons tegen zich aan.

Ik herinner me nog goed dat ik dit een geweldig moment vond, maar ik heb nooit aan mijn ouders gevraagd of dat ook voor hen gold. Het blijft echt razend bijzonder als ik terugdenk want mijn ouders zijn nooit zo van het knuffelen geweest. Laat staan dat ik ze zo innig met de buurman zou zien staan. Blijkbaar gaven we ons toch allemaal aan hem over waarop hij vervolgde, ‘We don’t seem to be moving, eigther, maar eigenlijk wij beweeg zeer snel.

John gaf mijn moeder een kus op haar wang. John gaf mijn vader een kus op zijn wang en hij wreef met een hand door mijn haar. Ik heb het zojuist al gezegd maar ik had tot dat moment nog nooit zoveel ‘aanrakerigheid’ in mijn leven ervaren. John keek weer omhoog en wij volgden zijn blik, toen hij uitsprak, ‘Life is a miracle and only good things happen.’

Mijn ouders en ik zeiden niks. Alles wat deze man deed en zei maakte indruk.

‘Het lijkt, wij stilstaan maar you know earth moves snel, veel snel.

Ik wist wat hij bedoelde! Ja, zei ik, de aarde draait rond om zichzelf en de aarde draait ook rond om de zon.

Voila, my son! And the moon? De moon draait weer om de aarde, antwoordde ik.

And did jij weet dat the sun and al de planeet van dit solarsystem weer draait om other parts of the Universe? En snel, veel veel snel! Ik begreep niet helemaal wat John zei maar gelukkig sprong mijn vader meteen in om mij te helpen met een duidelijke vertaling.

John liet ons los, ging een meter voor ons staan en draaide met zijn gezicht naar ons toe. ‘Mensen, lief mensen, the whole Universe is like that!’

Stil was het terwijl hij eerst mijn vaders gezicht vastpakte en de neuzen tegen elkaar aandrukte. Hij deed hetzelfde bij mijn moeder en bij mij gaf hij een kus op mijn hoofd.

‘Mensen, lief mensen’ zei hij weer, wat wij zien nu when we look in the evening sky, is alles dat is er. We see a very groot darkness en puntjes van light. And when lief mensen kijk naar us from dat puntje light, dan zie zij zelfde.

Wij knikten allemaal. Dit hadden we goed begrepen. And we now know that it is an illusion that nothing seems to move. Everything is moving.

Wanneer John volledig in het Engels sprak wilde mijn vader het meteen voor mij vertalen, maar ik had het volledig begrepen. Mijn vader sprak een paar woorden maar met, ‘ik snap het al pap’, onderbrak ik hem. Weer die grote lach van John terwijl hij ook weer even over mijn hoofd aaide.

Clever kid, you!

Ik lachte ook naar hem en hoopte dat deze avond nog heel lang zou duren want ik voelde mij zo geliefd. Met deze man in de buurt kan er nooit iets misgaan, voelde ik.

Illusion. Very good that you guys understand this principle of illusion. Everything seems to be still but instead is moving with great speed.

Nu vond ik het toch wel weer fijn dat mijn vader het vertaalde. Blijkbaar had John besloten om volledig in het Engels verder te gaan.

Mensen, lief mensen, everything is an illusion! John ondersteunde zijn woorden ‘everything is an illusion’ weer met dat prachtige gebaar van vrijheid. Ik wist wel wat het betekende wat hij zei, maar niet wat hij er precies mee bedoelde. ‘What do you mean, John?’ vroeg mijn vader gelukkig al.

Energie

John kwam weer tussen ons instaan en precies als daarnet omarmde hij ons weer met die lange, warme armen. Wel, lief mensen, energy! We can call the darkness with the spots of moving lights, energy. And there is nothing else. All we see is just an illusion, it is all energy. Everything, there is.

You, terwijl hij mijn vader weer kuste. You, terwijl hij mijn moeder weer kuste. Nu liet hij de omarming even los en kwam op één knie voor mij steunen alsof hij mij ten huwelijk wilde vragen. Maar in plaats daarvan pakte hij mij beet en drukte mij stevig tegen zich aan. And also you, clever kid.

Hij stond op en sloeg zichzelf met één hand op zijn borst. Me, zei hij. The ground we stand on, terwijl hij een paar keer stampte. Hij liep naar de mooie boom die bij de standplaats van onze caravan voor veel beschutting zorgde en omarmde hem. This beautiful tree, zei hij.

Hij draaide zich om en ging met zijn rug tegen de boom aanzitten. Daarna wenkte hij ons om bij hem te komen zitten en binnen een seconde zat ik vlak naast hem. Ik wilde dichtbij hem zitten. Al gauw volgden ook mijn ouders op iets ‘gepastere’ afstand.  Hij zat nu wat meer in het licht van de caravan waardoor ik beter kon zien dat hij veel tatoeages op zijn donkere huid had. Ik wist niet wat al die tekeningen betekende maar weet nog goed dat ik het prachtig vond. Als ik groot ben wil ik dat ook, dacht ik. Hij had dat in de gaten en weer verscheen die lach en zijn hand door mijn haar.

De wijsheid meest belangrijk that I can ever give you is that this Universe is één groot veld energy. Everything is one big field of energy. All life wisdom comes from that. Life is not what we think it is and I will give you an example of the magic that is surrounding us.

Magie

John vouwde zijn benen over elkaar en ik wist dat men deze houding de kleermakerszit noemde. Ik probeerde hetzelfde maar kon lang niet zo makkelijk mijn benen over elkaar als hij. John vroeg of ik één hand op mijn been wilde leggen met de handpalm omhoog gericht. Daarna moest ik de topjes van mijn duim en wijsvinger tegen elkaar aan drukken en mijn drie andere vingers plat laten liggen.

John deed hetzelfde, ook maar met één hand en met de andere hand pakte hij mijn vrije hand vast. Tom, sprak hij. Ik ga sluit mijn ogen en mij concentrate op jou. Jij moet doen de words that come in jouw hoofd spreken. Whatever comes, just speak ok?

Ok. Ik geloof wel dat ik het begreep en vond het best spannend. Zou ik het wel goed doen?

And don’t worry. Goed is alles! You cannot make mistakes. Hoe wist hij nu weer waar ik aan dacht? In ieder geval voelde ik me wel rustiger door zijn opmerking.

Lief mensen. I stuur wisdom van mij, door Tom. Dingen zal hij zeggen die hij niet weten kon. Ok Tom, be still nu en doe adem een paar times diep en langzaam.

Ik deed wat mij werd gevraagd.

Well Tom, go ahead.

Ik keek nog naar John maar hij deed zijn ogen dicht. Tom, zeg without thinking de words die jij wil zeg. No extra thinking, just say it.

Goed, daar ging ik dan. Mama, papa, kunnen jullie je even voorstellen dat we thuis, in Nederland, samen tv kijken op de bank? Ik kon zelf amper geloven dat deze woorden bij mij omhoog kwamen en ik ook meteen de beelden zag die daarbij hoorden? Terwijl John geen vin verroerde en nog steeds zijn ogen gesloten hield, antwoordde mijn vader dat hij naar die wedstrijd van het Nederlands Elftal tegen Duitsland zat te kijken.

Goed idee pap. Mam, vind jij dat ook goed? Ja hoor. Ok, dan doen wij ook even onze ogen dicht en we kijken in onze gedachten allemaal naar hetzelfde. Goed? Mijn ouders deden hun ogen dicht en ik volgde hun voorbeeld. Mam, pap, wat gebeurt er nu als ik de tv op een ander kanaal zet? Dan zet ik ‘m weer heel snel terug, antwoordde mijn vader hoorbaar met een lach. Maar in ieder geval voor heel even zond de televisie dan wat anders uit, toch pap? Vooruit Tom, heel eventjes dan.

Ik deed even mijn ogen open en spiekte naar mijn ouders en naar John. Er verscheen een glimlach op zijn gezicht van en hij kneep even extra in mijn hand. Hoe kon hij nou weten dat ik mijn ogen open had? In ieder geval zag ik dat mijn ouders nog steeds goed meededen en dus sloot ik mijn ogen ook weer. Pap, mam. Toen wij naar Nederland – Duitslang aan het kijken waren en ik schakelde over zagen we meteen wat anders.

Ik wilde net verder praten toen mijn moeder plotseling riep,’doelpunt, doelpunt voor Nederland.’ Meteen deed ik mijn ogen open want als ik zo’n grapje van iemand niet had verwacht dan was het van mijn moeder. Ook mijn ouders hadden hun ogen open en mijn vader keek al net zo verrast als ik, nog meer verrast eigenlijk. Alleen John zat nog steeds met zijn ogen dicht maar wel met een grote glimlach. Wat voor invloed had deze man op ons? Het leek erop alsof we allemaal meer ontspannen waren. Minder angstig dan normaal. Wij hielden gewoon onze ogen open en ik ging verder met mijn verhaal.

Wat ik wilde zeggen is dat terwijl wij onze tv hadden afgestemd op Nederland – Duitsland, alle andere zenders ook gewoon aan het uitzenden waren. Toch? Allebei mijn ouders zeiden niks, maar knikten wel instemmend. Ik zag ze een beetje denken ‘waar gaat dit naartoe’? Of in ieder geval, dat maakte ik ervan. Ik had zelf niet eens een idee waar dit naartoe ging?

Goed, zal ik verdergaan? Ja, doe maar zoon, ik ben wel benieuwd wat jij ons gaat vertellen. Dit keer was het mijn moeder die dat zei, terwijl ze normaal toch wat stiller is en mijn vader meestal het woord voert. Ze legde zelfs haar hand op mijn benen en dat deed ze normaal niet uit haarzelf. Niet dat ik bij haar nooit een knuffel kon krijgen, maar dan moest het toch meer van mij afkomen. Als ik bijvoorbeeld op mijn knie was gevallen en huilend bij haar op schoot kwam zitten. Nu, als het middelpunt van ieders aandacht voelde het voor mij alsof ik heel belangrijk was. Het leek wel alsof ik veel groter was en boven de grond zweefde.

Goh, nu ik weer terugdenk aan die bijzondere dag komt alles weer heel sterk boven, ook dat gevoel. Heerlijk. ‘Nou’ ging ik verder, alle tv stations zenden hun programma’s uit en die zweven onzichtbaar door de lucht. Wij hadden de tv op Nederland 1 gezet en daarom zagen wij op ons beeldscherm de wedstrijd. Maar ondertussen vlogen ook alle andere tv programma’s door de lucht, alleen stond onze tv daar niet op afgestemd. Wij konden geen tekenfilms kijken of natuurprogramma’s of reclames, maar zij waren er wel! Precies op dezelfde tijd als de voetbalwedstrijd.

Dat snappen jullie wel, toch? Jazeker, zei mijn vader. Mijn moeder knikte. Ik snapte het zelf ook.

Met ‘now it gets real important’, liet John ineens weer van zich horen. Tom, adem again diep een paar keer. Be real silent en adem. Take your time.

Ik deed weer eventjes mijn ogen dicht en ademde zo diep door mijn neus in dat mijn buik flink omhoog kwam. Daarna liet ik heel langzaam de lucht weer volledig uitstromen. Dit herhaalde ik zeker vijf keer en toen voelde ik de juiste woorden weer omhoog komen. Nou pap, nou mam, wat John nu door mij zegt is dat wij mensen tv toestellen zijn.

Ik liet even een stilte vallen, precies zoals John dat ook soms deed. Toen keek ik even heel indringend, met een glimlach, naar mijn ouders en probeerde ze daarmee tot een reactie aan te zetten. Maar meer dan een vragend ‘Ja?’ kwam er niet uit mijn vaders mond. Jij mam? Er borrelt wel iets in mijn hoofd maar zeg jij het maar, was haar antwoord.

Alles wat op ons eigen beeldscherm, het scherm van ons leven, verschijnt is alleen maar dat waar wij op zijn afgestemd. Gedachten vliegen als tv programma’s  door de lucht. Gek idee wel hè, dat gedachten niet eens van onszelf zijn maar dat ze net als alles wat er is ‘energie in beweging’ zijn?

Oh ja, zei mijn moeder, dat heb ik inderdaad nog nooit gehoord? Jij pap? Nee, ik ook niet. Goed dan leg ik het verder uit. Zoals ik al zei, zijn gedachten gewoon energiestromen die altijd door de lucht vliegen. Wij pikken allerlei gedachten op en net als bij een tv signaal vormen deze gedachten dan een beeld. Het hangt er dus vanaf op welke gedachten je staat afgestemd, wat voor beeld je te zien krijgt.

He, maar Tom, zei mijn moeder, is dat echt waar? Want dan kan ik dus gewoon kiezen op welke gedachte ik mezelf afstem? Dan kan ik dus gewoon elke gedachte die ik leuk vind wel nemen en alle anderen negeren? Ja, leuk hè mam? De gedachten die jij niet zo leuk vindt, daar glimlach je naar en laat ze weer vertrekken. De leuke gedachten daar stem je op af. Dit is voor mij heel groot nieuws. Dat betekent dat ik helemaal niet naar mijn gedachten hoef te luisteren? En dan hoef ik me dus ook helemaal niet voor mijn gedachten te schamen?

Nee mam, alle gedachten zijn er gewoon en jij mag kiezen. En weet je wat het mooie is? Als je telkens weer dezelfde gedachte kiest dan komen er ook steeds meer gedachten die daarbij horen en de andere gedachten komen dan steeds minder. En op een gegeven moment wordt het beeld wat je ziet dan net zo helder als de wedstrijd van het Nederlands Elftal.

Echt?

Ja echt. Het gebeurt toch weleens dat er storing is op de tv of dat we een andere zender door het programma zien wat wij kijken? Dan zien we soms twee zenders door elkaar. Goed, dat gebeurt in ons hoofd en toont zich op ons beeldscherm. Omdat er dan zoveel verschillende gedachten zijn, snappen we ook niks meer van wat we zien op ons beeldscherm. Dan zijn we verward. En dat is nergens voor nodig.

 

Life is a miracle and only good things happen to us!

John liet ineens weer wat van zich horen en meteen sprong hij overeind. Hij pakte onze handen, trok ons omhoog en stelde ons op om de boom. Hand in hand maakte we een mooie cirkel en doordat hij begon te bewegen dansten we al snel in een rondje. Zelfs mijn moeder! Ongelooflijk, zelfs mijn moeder. En zonder een van schaamte vertrokken gezicht. Zonder zo’n vriendelijke lach van iemand die eigenlijk zo snel mogelijk weg wil.

Life is a miracle and only good things happen to us, schreeuwde hij nu luid.

Shout it out with me.

Life is a miracle and only good things happen to me!

Life is a miracle and only good things happen to me!

Mijn vader en moeder zeiden het wel hardop maar niet zo luid als John en ik.

Ergens vanaf een andere plek op de camping klonk onze echo. Life is a miracle and only good things happen to us.

Amen my brother, riep John lachend.

Hij bleef stilstaan en liet onze handen los. Lief mensen, come sta bij mij voor nog één keer. De tv can toon ons alles! But it toont us that what we decide. That wat wij kies. The screen of our life is exactly the same! Remember this! Exactly de zelfde is de screen of our life. This is why we all have to make a very important choice.

Do jij denk dat the Universe is gemeen or that the Universe is friendly? Than that is what you will see. Switch your tv channel! Make the choice that the Universe is friendly. Make the choice that life is a miracle and that only good things happen to you. Maak this keus elk second of the day.

Say this to yourself 100 times a day. And soon this is the only thing you will see. Than your own tv is tuned to this channel. Jouw gedachten and jouw vision will become very clear and with this choice you decide what happens in your life. You chose the tv channel, so you chose the images that are shown.

Echt waar?

John, vroeg mijn moeder. Is dit echt waar? Het klinkt aan de ene kant te ongelooflijk voor woorden en aan de andere kant voelen de woorden heel goed, zoals een warm bad.

I understand, zei John. Jij have always been told different. And part of you wants to hold on to your false conviction. It is a part of you and it is scary to let go of yourself. Maybe this new conviction sounds to good to be true? Can life be so wonderfull? Can you realy be the master of your own adventures?

Doe het probeer and dan jij weet! Weer gingen bij John de armen wijd en keek hij naar de sterren. Doe zelfde als ik, lief mensen. Ook papa, mama en ik maakten zonder aarzelen dit gebaar en voor mij voelde het inderdaad zo vrij als ik me had voorgesteld. Now close your eyes and say ‘ it’s all an illusion, there is only energy.’ Het voelde zo heerlijk om dit uit te spreken, zeker met het vrijheidsgebaar erbij. Zonder gene spraken wij het hardop uit. Gek eigenlijk dat ik het daarna nooit meer heb gedaan? Ik ga het dadelijk zeker weer doen.

Johns stem klonk over die van ons heen. Say with me ‘it’s all Gods illusion’. It’s all Gods illusion. It’s all Gods illusion spraken wij ook. Misschien iets minder luid en zelfverzekerd omdat wij niet echt gelovig waren en dan voelt het toch wat raar om van God te spreken. Louder, zei John, it’s all Gods illusion. Ook hier lieten we onze gene weer los en we herhaalden zijn woorden hardop.

Amen, hoorden we nu van elders op de camping. Daarop openden wij onze ogen en glimlachten met een klein beetje ongemakkelijke schaamte naar elkaar.

Waar was John?

Ik ben benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: